Willem's Marathon day

Na de start de eerste 5 kilometer geconcentreerd gelopen. Het is altijd de kunst om zo snel mogelijk het juiste ritme te vinden. Dus niet te hard. In deze opperste concentratie het mooiste plekje van Nederland (de Kuip) gemist. Wellicht al een voorgevoel wat er later die dag in Tilburg mis zou gaan.

Als ik het bordje “drinks 200 meter” zie duurt het lang voordat ik de drankpost aantref. Net op het moment dat ik dacht dat de organisatie deze post vergeten was is die er dan. Ik heb geen dorst maar werk toch eerst een beker water en daarna Extran naar binnen. Valt niet lekker, maar een kilometer later is dat gevoel weer weg. Op Zuid geniet ik van 5 omaatjes die mij vriendelijk toejuichen. Daarna is het nog meer genieten, wanneer richting Ahoy het publiek over honderden meters rijendik langs het parcours staat. Ik kom steeds meer in het ritme en blijf geconcentreerd de kilometers tussen de 4.10 en 4.16 afleggen om net boven de 1.28 op het halvemarathonpunt door te komen.

Eerst wordt ik door clubgenoot Wil naar voren geschreeuwd om daarna Wout Heslinga in halen; hij moedigt me sportief aan. Op de Laan op Zuid blijft het lekker gaan, en zonder me echt in te spannen loop ik van het ene naar het andere groepje, ondertussen hardlopende broer Johan en loper Hans op de Erasmusbrug waargenomen.
Een gevoel van kramp bij de hamstring probeer ik te onderdrukken door even wat spanning er af te halen en een gelletje in te nemen. Dit gebeurd daarna nog twee keer en opnieuw doen de gelletjes hun werk. Is er dan toch een wondermiddel? Op de Mariniersweg tref ik op de bekende plek mijn familie aan. Altijd weer een opsteker zoals zij meeleven, hetgeen ook geld voor de vele Kieviten leden die hun stekkie op het parcours hebben op de plaatsen waar het lastig begint we worden. En dat wordt het, zeker als ik het nieuwe lusje bij  de Prinsenlaan in moet, op weg naar het 35 km punt. Ik hoop dat de marathonorganisatie deze extra meters volgend jaar ergens op Zuid weet weg te moffelen want psychologisch waren dit zware meters.

Na 38 km wordt het echt zwaar. Weliswaar geen angst meer voor krampaanvallen, maar de kilometertijden gaan oplopen. Op het 40 km punt zie ik dat ik een minuut boven mijn 2005 tijd zit, toen uitkomend op 2.59.05. Ik realiseer me dat een tijd onder de 3 uur heel lastig gaat worden, maar probeer toch nog een keer alles er uit te persen. Uiteindelijk zie ik 100 meter voor de finish de klok van 2 naar 3 uur verspringen en kom ik in een netto tijd van 3.00.34 binnen. Als ik een half uur later bij de gastvrije RET op de massagetafel lig hoor ik de verslaggever op de radio melding doen dat de stand in Tilburg 3-0 is geworden.

Heel even denk ik dat een marathon ook van invloed op het functioneren van mijn hersens.

 

Comments

[Geplaatst door: Leen]

Hoe kan je de Kuip nu missen. In m'n oor heb ik de ellende in Tilburg moeten aanhoren, maar gelukkig kon ik toch blijven aanmoedigen.

[Geplaatst door: Rinus]

Prachtie tijd en knap om zo snel te lopen.
Groet Rinus.

[Geplaatst door: ronnie]

Nee Willem, er is niks mis met je hersens. Helaas en gelukkig :-)

[Geplaatst door: hans]

Je zag er inderdaad heel geconcentreerd uit, willem.

Zie ook: http://picasaweb.google.nl/lindeloet/MarathonRotterdam2008

[Geplaatst door: Pieter de Boer]

phoei, wat een tijd. Hulde. Da's mijn doel voor de aankomende 3 jaar. 3:00 te lopen. Of liever precies 2:59 natuurlijk. ;) hulde man! pff.. wat een snelheid.